Mijn leesbio
De eerste vraag (en uitdaging) die naar voren kwam bij deze opdracht was: “Mijn hele leesgeschiedenis in kaart brengen, hoe dan!?” Als je al wat verder ben in je leven en van lezen houdt, dan is er nogal wat gelezen. Goed, het was dan ook niet de bedoeling om alle boeken die je hebt gelezen en in je boekenkast hebt staan op te sommen. I get it.
Ik heb er voor gekozen zoveel mogelijk grote lijnen aan te geven waar ik inzoom op periodes van mijn leesleven die ik vormgegeven heb en die mij gevormd hebben.
We staken nogal af tegen onze gereformeerde omgeving.
Thuis werd er gelezen. Door mijn vader, boeken over oorlog, geschiedenis en vliegtuigbouwkunde, maar vooral door mijn moeder. Veel, heel veel, Engelstalige fictie. In de woonkamer stond een grote wand met boeken, platen, geluidssysteem en ergens tussenin een televisie.
Vanzelfsprekend werd er voorgelezen en waren er altijd boeken om in te kijken en uit te lezen.
Ik heb gegraven in mijn geheugen en de boeken die mij zijn bijgebleven zijn de boeken van Roald Dahl met de gave illustraties van Quentin Blake en boeken van Astrid Lindgren. Verder kwamen ook de klassiekers langs als Watersschapsheuvel, Wind in de wilgen, Black Beauty, De geheime tuin (dat vond ik heerlijk, het idee van een mooie geheime plek, weg van het kwaad), Peter Pan een Alice in Wonderland. Hier duidelijk de hand van mijn moeder.
Ik las veel. Lezen was nieuwe dingen leren, lezen was reizen in andere werelden, lezen was veilig en geborgen en privé. Van kind naar adolescent groeide mijn leeshonger. Als mijn moeder aan mij vroeg, wat wil je voor je verjaardag/sinterklaas/kerst, kwam steevast het antwoord: een boek.
En dat waren dan vooral boeken die door Lemniscaat gepubliceerd werden. Mooie dikke boeken met een matglanzende harde kaft en beeldende illustraties op de voorkant. Wat ik mij herinner waren het boeken van Jan Terlouw, maar vooral Thea Beckman. Die verslond ik. Sterke vrouwen, en beeldende geschiedenis. Ik kan me het gevoel zo goed herinneren. De anticipatie, het plezier in het lezen en de leeshonger. Meer, meer, meer.
Op een bepaald moment ben ik gaan experimenteren met volwassen literatuur, hoe en wanneer weet ik niet meer. Vond ik deze boeken in de boekenkast van mijn ouders? In de bibliotheek? Was ik op school er op geattendeerd? Ik betwijfel het. Hou oud was ik? Vijftien, zestien? Of ouder… Wat ik wel weet is dat ik graag over vrouwen las, vrouwen die met hun identiteit worstelden in een mannenwereld van vroeger. Eline Vere, De Stille Kracht en Madame Bovary. En dat kwam niet van school uit, dat was mijn eigen leesstijl.
lezen voor de lijst
Wat lazen we op school? Ik weet het niet goed. Het heeft niet enorme indruk gemaakt, lijkt het. Wat mij is bijgebleven dat ik er een stoffig gevoel bij had. Titels die ik kan bedenken waren Het Bittere Kruid van Marga Minco, Hersenschimmen van Bernlef en Bezonken Rood van Jeroen Brouwers.
Dorset, England
Dit boek was Emma, geschreven door Jane Austen in 1815.
Dit was het begin van mijn Britse (en soms ook Amerikaanse) klassiekers periode. Ik las alle Jane Austens, de Brontë zussen, Thomas Hardy’s, ik probeerde George Eliot (niet mijn favoriet), Henry James (soms wat ongrijpbaar), Daphne du Maurier, Wilkie Collins, John Galsworhty, William Thackaray, Anthony Trollope en ga zo maar door. Mijn liefde voor Engelse 19e eeuwse en vroeg 20e eeuwse literatuur was geboren.
Hoe heb ik op die jonge leeftijd dat gedaan? Een boek lezen dat in 19e eeuws Engels geschreven was. Ik kon wel in Engels lezen, maar het ging echt niet zo vanzelf als in het Nederlands, veel woorden kende ik niet en soms pakte ik een woordenboek erbij, maar meestal haalde ik de betekenis uit de context. Niet altijd succesvol. Maar ik had honger en ik verslond ze. En met de tijd werd steeds makkelijker.
Hoe zit dat nou met dat Engelse?
Mijn moeder is Engelse en heeft zodoende mij veel meegegeven van de Engelse cultuur. Mijn grootouders waren ook lezers en ik herinner mij gesprekken met mijn grootvader over de boeken van Austen, Brontë en Thomas Hardy. Mijn grootvader was een romanticus. Een afstammeling nog van de Romantische periode en hij hield vooral van Brontë en Thomas Hardy. Hij verteld dat zÃjn moeder de boeken van Hardy vers van de pers las. Dit is het huis van mijn grootouders in Dorset, Engeland. Midden in “Hardy Country”, waar de boeken van Hardy zich afspeelden. Mijn grootvader heeft mij daar rondgereden om de locaties te bekijken van belangrijke scenes uit de boeken. Heel bijzonder.
Voor de liefhebber ...
portret van mijn overgrootmoeder
Na het voorgezet onderwijs…
Bleef ik lezen. De klassiekers, boeken die mijn moeder aan het lezen was en mij aanbevool, de laatste Booker Prize, Margaret Atwood, Peter Hoeg, Louis de Bernières, Kate Atkison, Helen Dunmore… ga zo maar door. Ik studeerde aan de kunstacademie in Den Haag en ik struinde regelmatig de American Bookstore af en een half jaar voor mijn stage in London bracht ik vooral in de boekenwinkels door.
Engelse literatuurgeschiedenis
Op mijn 27e begon ik aan UvA de studie Engels Taal en Cultuur. Ik wilde de universiteit proberen en wat beter dan mijn liefde voor Engelse literatuur te kiezen? Dit was een gamechanger. Ik kwam in contact met zoveel nieuwe teksten, leerde over de geschiedenis van Engeland en Amerika in combinatie met de literatuur die er bij hoorde. Heel veel lezen, veel nadenken en schrijven.Â
Wat heeft het meeste indruk gemaakt? De tijd en het werk van de Engelse satiristen, Pope en Swift. Koloniale literatuur, Their eyes were watching god, geschreven door de zwarte schrijfster Zora Neale Hurston en natuurlijk de 19e eeuwse werken. Dickens, Austen en Brontë. En nu met context en analyses. En voor het eerst begon ik poëzie te waarderen. En dan niet het ellenlang gezever, maar kortere observaties die zo mooi of slim waren dat je er rillingen van kreeg.
Boeken op mijn nachtkastje
En nu?
Over de jaren heb ik heel wat gelezen. En altijd in het Engels. Veel fictie, maar ook biografieën (over schrijvers vooral), non-fictie over geschiedenis onderwerpen, design, psychologie….. Het is te veel om op te noemen.
Mijn smaak is wat verschoven met het ouder worden. Minder romantische psychologische verhalen over vrouwen die vechten tegen hun omgeving. Meer luchtigheid en “gewoon” goede verhalen. Maar nog steeds houd ik van krachtige vrouwen en scherpe observaties. Ik wissel nog steeds boeken uit met mijn moeder en praat met haar erover. Op dit moment zijn wij beide verslingerd geraakt aan de Slough House serie van Mick Herron, nu ook op Apple TV te bekijken in serievorm. Humoristisch, prachtige stijl, scherpe sociale observatie en gewoon goede en spannende verhalen.
Feedback
Olav
Katrien, je bio geeft een prachtige inkijk in je leesontwikkeling en je laat ons ook meer van jezelf zien: een krachtige vrouw. Daarnaast laat je met je hele website zien wat voor een creatief persoon je bent. Je weet informatie zo mooi en pakkend over te brengen. Ik weet dat jouw lespresentaties er net zo uitzien. Een feest voor je leerlingen.
Mijn leesbio
De eerste vraag (en uitdaging) die naar voren kwam bij deze opdracht was: “Mijn hele leesgeschiedenis in kaart brengen, hoe dan!?” Als je al wat verder ben in je leven en van lezen houdt, dan is er nogal wat gelezen. Goed, het was dan ook niet de bedoeling om alle boeken die je hebt gelezen en in je boekenkast hebt staan op te sommen. I get it.
Ik heb er voor gekozen zoveel mogelijk grote lijnen aan te geven waar ik inzoom op periodes van mijn leesleven die ik vormgegeven heb en die mij gevormd hebben.
Huis aan de Leeuwte
Thuis
We staken nogal af tegen onze gereformeerde omgeving.
Thuis werd er gelezen. Door mijn vader, boeken over oorlog, geschiedenis en vliegtuigbouwkunde, maar vooral door mijn moeder. Veel, heel veel, Engelstalige fictie. In de woonkamer stond een grote wand met boeken, platen, geluidssysteem en ergens tussenin een televisie.
Vanzelfsprekend werd er voorgelezen en waren er altijd boeken om in te kijken en uit te lezen.
Ik heb gegraven in mijn geheugen en de boeken die mij zijn bijgebleven zijn de boeken van Roald Dahl met de gave illustraties van Quentin Blake en boeken van Astrid Lindgren. Verder kwamen ook de klassiekers langs als Watersschapsheuvel, Wind in de wilgen, Black Beauty, De geheime tuin (dat vond ik heerlijk, het idee van een mooie geheime plek, weg van het kwaad), Peter Pan een Alice in Wonderland. Hier duidelijk de hand van mijn moeder.
De ontdekkingsreiziger
We gaan verder.
Ik las veel. Lezen was nieuwe dingen leren, lezen was reizen in andere werelden, lezen was veilig en geborgen en privé. Van kind naar adolescent groeide mijn leeshonger. Als mijn moeder aan mij vroeg, wat wil je voor je verjaardag/sinterklaas/kerst, kwam steevast het antwoord: een boek.
En dat waren dan vooral boeken die door Lemniscaat gepubliceerd werden. Mooie dikke boeken met een matglanzende harde kaft en beeldende illustraties op de voorkant. Wat ik mij herinner waren het boeken van Jan Terlouw, maar vooral Thea Beckman. Die verslond ik. Sterke vrouwen, en beeldende geschiedenis. Ik kan me het gevoel zo goed herinneren. De anticipatie, het plezier in het lezen en de leeshonger. Meer, meer, meer.
Op een bepaald moment ben ik gaan experimenteren met volwassen literatuur, hoe en wanneer weet ik niet meer. Vond ik deze boeken in de boekenkast van mijn ouders? In de bibliotheek? Was ik op school er op geattendeerd? Ik betwijfel het. Hou oud was ik? Vijftien, zestien? Of ouder… Wat ik wel weet is dat ik graag over vrouwen las, vrouwen die met hun identiteit worstelden in een mannenwereld van vroeger. Eline Vere, De Stille Kracht en Madame Bovary. En dat kwam niet van school uit, dat was mijn eigen leesstijl.
lezen voor de lijst
Wat lazen we op school? Ik weet het niet goed. Het heeft niet enorme indruk gemaakt, lijkt het. Wat mij is bijgebleven dat ik er een stoffig gevoel bij had. Titels die ik kan bedenken waren Het Bittere Kruid van Marga Minco, Hersenschimmen van Bernlef en Bezonken Rood van Jeroen Brouwers.
Mill House, Dorset, England
Het begon allemaal met Emma
Dit boek was Emma, geschreven door Jane Austen in 1815.
Dit was het begin van mijn Britse (en soms ook Amerikaanse) klassiekers periode. Ik las alle Jane Austens, de Brontë zussen, Thomas Hardy’s, ik probeerde George Eliot (niet mijn favoriet), Henry James (soms wat ongrijpbaar), Daphne du Maurier, Wilkie Collins, John Galsworhty, William Thackaray, Anthony Trollope en ga zo maar door. Mijn liefde voor Engelse 19e eeuwse en vroeg 20e eeuwse literatuur was geboren.
Hoe heb ik op die jonge leeftijd dat gedaan? Een boek lezen dat in 19e eeuws Engels geschreven was. Ik kon wel in Engels lezen, maar het ging echt niet zo vanzelf als in het Nederlands, veel woorden kende ik niet en soms pakte ik een woordenboek erbij, maar meestal haalde ik de betekenis uit de context. Niet altijd succesvol. Maar ik had honger en ik verslond ze. En met de tijd werd steeds makkelijker.
Hoe zit dat nou met dat Engelse?
Mijn moeder is Engelse en heeft zodoende mij veel meegegeven van de Engelse cultuur. Mijn grootouders waren ook lezers en ik herinner mij gesprekken met mijn grootvader over de boeken van Austen, Brontë en Thomas Hardy. Mijn grootvader was een romanticus. Een afstammeling nog van de Romantische periode en hij hield vooral van Brontë en Thomas Hardy. Hij verteld dat zÃjn moeder de boeken van Hardy vers van de pers las. Dit is het huis van mijn grootouders in Dorset, Engeland. Midden in “Hardy Country”, waar de boeken van Hardy zich afspeelden. Mijn grootvader heeft mij daar rondgereden om de locaties te bekijken van belangrijke scenes uit de boeken. Heel bijzonder.
Voor de liefhebber ...
portret van mijn overgrootmoeder
Na het voorgezet onderwijs…
Bleef ik lezen. De klassiekers, boeken die mijn moeder aan het lezen was en mij aanbevool, de laatste Booker Prize, Margaret Atwood, Peter Hoeg, Louis de Bernières, Kate Atkison, Helen Dunmore… ga zo maar door. Ik studeerde aan de kunstacademie in Den Haag en ik struinde regelmatig de American Bookstore af en een half jaar voor mijn stage in London bracht ik vooral in de boekenwinkels door.
Engelse literatuur-geschiedenis
Op mijn 27e begon ik aan UvA de studie Engels Taal en Cultuur. Ik wilde de universiteit proberen en wat beter dan mijn liefde voor Engelse literatuur te kiezen? Dit was een gamechanger. Ik kwam in contact met zoveel nieuwe teksten, leerde over de geschiedenis van Engeland en Amerika in combinatie met de literatuur die er bij hoorde. Heel veel lezen, veel nadenken en schrijven.Â
Wat heeft het meeste indruk gemaakt? De tijd en het werk van de Engelse satiristen, Pope en Swift. Koloniale literatuur, Their eyes were watching god, geschreven door de zwarte schrijfster Zora Neale Hurston en natuurlijk de 19e eeuwse werken. Dickens, Austen en Brontë. En nu met context en analyses. En voor het eerst begon ik poëzie te waarderen. En dan niet het ellenlang gezever, maar kortere observaties die zo mooi of slim waren dat je er rillingen van kreeg.
Boeken op mijn nachtkastje
En nu?
Over de jaren heb ik heel wat gelezen. En altijd in het Engels. Veel fictie, maar ook biografieën (over schrijvers vooral), non-fictie over geschiedenis onderwerpen, design, psychologie….. Het is te veel om op te noemen.
Mijn smaak is wat verschoven met het ouder worden. Minder romantische psychologische verhalen over vrouwen die vechten tegen hun omgeving. Meer luchtigheid en “gewoon” goede verhalen. Maar nog steeds houd ik van krachtige vrouwen en scherpe observaties. Ik wissel nog steeds boeken uit met mijn moeder en praat met haar erover. Op dit moment zijn wij beide verslingerd geraakt aan de Slough House serie van Mick Herron, nu ook op Apple TV te bekijken in serievorm. Humoristisch, prachtige stijl, scherpe sociale observatie en gewoon goede en spannende verhalen.
Feedback
Olav
Katrien, je bio geeft een prachtige inkijk in je leesontwikkeling en je laat ons ook meer van jezelf zien: een krachtige vrouw. Daarnaast laat je met je hele website zien wat voor een creatief persoon je bent. Je weet informatie zo mooi en pakkend over te brengen. Ik weet dat jouw lespresentaties er net zo uitzien. Een feest voor je leerlingen.